Parson Russell Terrier

Wzorzec FCI nr 339

Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 1 teriery duże i średnie
Wymaga się prób pracy.

RYS HISTORYCZNY: 
Rasa Parson Russell Terrier, uznawaną od połowy lat 90., została wyhodowana przez szkockiego pastora Jacka Russela. Człowiek ten słynął z zamiłowania do polowań i psów, a w szczególności terierów. Rasa ta została wyhodowana przede wszystkim do polowań na lisy. Obie odmiany wyhodowane zostały przez tego samego człowieka - zapalonego myśliwego-pastora Jacka Russella. Nazwa "Parson Russell" została ustalona przez American Kennel Club.

ZACHOWANIE I CHARAKTER :                                                                                                                                                                               Jest to pies bardzo aktywny, wesoły, inteligentny, czujny i zawsze pełen pewności siebie. Nie powinien mieć kłopotów z dziećmi, lecz nie pozwala na ostre traktowanie. Lubi pracować z człowiekiem. Z powodu silnego instynktu myśliwskiego może polować na małe gryzonie.

UŻYTKOWOŚĆ
Pierwotnie używane były do polowań, teraz, z powodu jego niespożytej energii, świetnie sprawdza się w agility oraz flyballu, a z racji inteligencji i chęci współpracy z człowiekiem - startuje w konkursach posłuszeństwa (obedience) i pracuje jako pies lawinowy.

ZDROWIE I PIELĘGNACJA :
Parson Russell Terrier posiada wiele niespożytej energii, więc nie wystarczą mu krótkie spacery wokół bloku. Oprócz tego, potrzebuje częstego kontaktu z człowiekiem.

WZORZEC:

GŁOWA:
Mózgoczaszka płaska, średniej szerokości, stopniowo zwężająca się ku oczom. Stop mało zaznaczony.
Trzewioczaszka trufla nosowa czarna. Uzębienie: szczęka i żuchwa silnie i dobrze umięśnione. Zgryz nożycowy, regularny i dokładny, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają w ścisłym kontakcie siekacze żuchwy i są ustawione pionowo.
Oczy w kształcie migdała, dość głęboko osadzone, ciemne o bystrym wyrazie. Uszy małe, w kształcie litery "V", opadające do przodu, noszone ściśle przy głowie. Koniuszki sięgają zewnętrznego kąta oka. Linia załamania uszu nie powinna znajdować się wyżej, niż wierzch czaszki.

SZYJA:
Szlachetnie zarysowana, muskularna, dobrej długości, stopniowo poszerza się ku łopatkom.

TUŁÓW:
Proporcjonalny. Ogólna długość ciała jest nieco większa niż wysokość mierzona w kłębie. Grzbiet mocny i prosty. Lędźwie lekko uwypuklone. Klatka piersiowa stopniowo obniża się, nie przekraczając poziomu łokci. Chwycona za łopatkami w obie średnio duże dłonie powinna dać się objąć. Żebra nie są mocno wysklepione.

OGON:
Zwykle jest kopiowany. Ogon kopiowany: pozostaje w odpowiedniej proporcji do całości ciała. Powinien być takiej długości, by pewnie chwycić go w dłoń . Mocny, prosty, osadzony średnio wysoko. Unosi się wyraźnie, gdy pies jest w ruchu. Ogon niekopiowany: średniej długości i tak prosty, jak to jest tylko możliwe. Pasuje do całości sylwetki psa. Gruby u nasady, cieńszy u końca. Osadzony średnio wysoko. Unosi się wyraźnie, gdy pies jest w ruchu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie mocne i proste. Nie mogą być skierowane w stawach do wewnątrz, ani na zewnątrz. Łopatki długie i skośne, dobrze pochylone ku tyłowi, wyraźnie zaznaczony kłąb. Łokcie przylegające do ciała, poruszają się swobodnie po jego bokach. Kończyny tylne mocne, muskularne, o dobrym kątowaniu. Stawy kolanowe o dobrych kątach. Stawy skokowe nisko położone. śródstopia równoległe, ich wykrok jest wydajny i energiczny. Łapy o zwartych palcach i jędrnych opuszkach, nie zwracają się do wewnątrz, ani na zewnątrz.

RUCH:
Wydajny, dobrze wyważony, przednie i tylne kończyny poruszają się prosto, ku przodowi.

SKÓRA:
Powinna być gruba i nie napięta.

OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść twarda z natury, ścisła i gęsta tak u odmiany krotko, jak i szorstkowłosej. Brzuch i spód tułowia są owłosione. Umaszczenie: całkowicie białe lub dominująco białe z łatami barwy podpalanej (płoworudej), cytrynowej lub czarnej. Mogą występować wszelkie kombinacje tych trzech barw. Preferowane są kolorowe znaczenia nie wychodzące poza głowę i nasadę ogona.

WZROST:
psy: - idealna wysokość w kłębie 36 cm,
suki: - idealna wysokość w kłębie 33 cm.
Stosowana jest tolerancja 2 cm mniej lub więcej.

WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego standardu są traktowane jako wady i ocenia się je w zależności od ich stopnia oraz wpływu na stan zdrowia i dobro psa. Psy posiadające wyraźne wady fizyczne, lub odchylenia psychiczne powinny być dyskwalifikowane,

UWAGA:
Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w mosznie.

 

Kontakt
Telefony:
Dorota: 501 610 998
Adam: 505 176 750
kontakt@psieszalenstwo.pl



FCI

ZKWP

Karma dla psa, karma dla kota, Husse
domowa hodowla psów